Dag 9: Coimbra - Sever do Vouga

e-mail Jan, 18.59 uur

Gisteren na mijn correspondentiewerk gingen we (Therese do Barcelona en ik) samen iets drinken.
Wat me het meest opviel was dat ze vertelde dat ze enige tijd geleden een tumor liet weghalen en dat ze van de ene dokter groen licht kreeg om de camino te doen, maar van de andere niet. Daarop antwoordde ze: "Als ik toch moet sterven, liever op de camino dan in een ziekenhuisbed," en daarmee was ik het volledig eens.
Daarna wensten we elkaar een goeie nacht en we spraken de volgende dag om 7 uur af voor het ontbijt.
Tijdens het gesprek vroeg ze mij ook of ik leraar was geweest. Ze had dat gezien aan mijn notities en voorbereidingen. Die opmerking verbaasde me, want zij is de eerste die dat tegen mij zegt.

Om 7 uur stipt was ik beneden. Toen ik de eetzaal binnenging, lag er links een man op de grond te slapen. Geen probleem, het was de nachtdienst. Hij vertelde in geuren en kleuren dat Therese do Barcelona vertrokken was. Natuurlijk was ik een beetje ontgoocheld, maar ze had me nog gezegd: "Als ik wakker ben, vertrek ik."
Dan nam ik mijn ontbijt maar alleen. Het was oud brood. Dat wisten we op voorhand, want het  vers brood arriveerde maar om 8 uur.
Ik heb me dan klaargemaakt en kroop de fiets op.

Zo'n grote stad (universiteitsstad) binnenfietsen, dat gaat nog, maar eruit raken, dat is een ander paar mouwen. Plots stond ik voor een verkeersteken, waar op stond dat o.a. fietser en paard en kar niet door mochten. Wat nu? Ik sprak mijn gps aan, gaf een klein dorpje vlakbij in en weg ik.
Maar na een paar keer, was ik dat moe en gaf de eerstvolgende stad in: Agueda, zo'n 40 km verder - dat zei de gps gisterenavond. Na een uurtje was het nog altijd 37 km. Ik begon natuurlijk te morren, maar na een tijdje had ik het door: als je een stad ingeeft, rekent ze dat uit in vogelvlucht en duw je op navigeren, dan krijg je de werkelijke afstand.
Zo wist ik onmiddellijk dat het een lange rit zou worden. Maar parcourskennis heb ik niet. Het was een rit met prachtige uitzichten en dat kan alleen maar als het op en neer gaat. Soms moest ik tot 500 m klimmen, daarna dalen naar een rivier en zo proberen opnieuw uit dit dal te klimmen.
Na 85 km kwam ik een klein hotelletje tegen en besloot halt te houden. Ik trok aan de deur: gesloten. Maar op het briefje aan de deur stond geschreven dat ik mij naar het restaurant ernaast moest begeven. Dat kwam in orde.

Maar morgen start ik direct met een beklimming: ergens stond een bordje met 13%. De kans is groot dat morgen Porto het einddoel wordt en vanaf daar zijn er meer albergues.

Wat het weer betreft: om 15 uur was het 16 graden en onderweg was er een enkele fikse bui. Het was bewolkt met zon en ik had nog altijd die felle wind in het nadeel.

Therese deed ook haar beklag dat er nergens pasta te krijgen is in Portugal en wij hebben dat nochtans eens nodig. Maar tot mijn grote verbazing zag ik deze namiddag, in een koffiehuis hier in 't dorp, dat ze pasta hadden. Ik ga eens kijken of ze nog open zijn!

Zo, dat was het bijzonderste nieuws voor vandaag. Morgen weer meer nieuws!

Ik groet U allen uit het frisse Portugal. Ciao!
Jan

kilometers: 85
hoogtemeters: 1102 

Server do Vouga