Op aanraden van Andre (de camino specialist), wou ik eens de zonsondergang meemaken op het einde van de wereld. Na twee uur wachten - in 't begin was het nog aangenaam warm - begon het toch frisjes te worden. Jan zat daar in zijn short en T-shirt, terwijl de andere mensen winterse kledij aanhadden. Maar ik had nog m'n fleece mee om met de fiets de afdaling van 4 km te doen.
Op het laatste moment, toen de zon in de zee moest verdwijnen, kwam er een sliert wolken voorbij en verdween de zon daar stilletjes achter. Ik was een beetje ontgoocheld, maar na het bekijken van de foto's was ik toch tevreden.
Na de ijskoude afdaling, ben ik nog een frisse pint gaan drinken, kwestie van mij op te warmen en een beetje naar de finale te kijken. Aangekomen in de slaapzaal, bleek ik de eerste te zijn en toen begreep ik: voor velen was het einde van hun camino.
Na de ijskoude afdaling, ben ik nog een frisse pint gaan drinken, kwestie van mij op te warmen en een beetje naar de finale te kijken. Aangekomen in de slaapzaal, bleek ik de eerste te zijn en toen begreep ik: voor velen was het einde van hun camino.
Deze morgen, na het ontbijt, ben ik vertrokken. Langs de ene kant zag ik mooie zon, langs de andere kant zaten de bergen in de regenwolken.
De bedoeling was naar Muxia - het andere einde van de wereld - te fietsen, maar niet langs de grote wegen, wel langs binnenwegen. Ik had geen kaart bij en die rit stond niet op de gps. Als ik niet meer zeker was van de weg, hield ik een auto tegen en vroeg in English of français de weg. Maar dat lukte geen van beide. Dan maar in 't Spaans ...
De bedoeling was naar Muxia - het andere einde van de wereld - te fietsen, maar niet langs de grote wegen, wel langs binnenwegen. Ik had geen kaart bij en die rit stond niet op de gps. Als ik niet meer zeker was van de weg, hield ik een auto tegen en vroeg in English of français de weg. Maar dat lukte geen van beide. Dan maar in 't Spaans ...
Het voordeel van die binnenwegen: het is rustig en je rijdt door kleine dorpjes; het nadeel: de wegen zijn veel steiler. Op een bepaald ogenblik begon ik aan een klimmetje van tussen 15 en 21%.
Hoe meer ik Muxia naderde hoe kouder de wind en hoe zwarter de lucht werd. In Muxia nam ik enkele foto's, at een stukje en trok mijn winterkleren aan om naar Cee te fietsen. Ik hoopte dat het niet zou regenen, zoals twee jaar geleden.
In Cee aangekomen, zag ik dat de zon hier en daar een gaatje begon te vinden en na een klim mocht ik al kleren uitspelen, het werd warmer.
Daarna begon ik aan één van de mooiste ritten op al mijn camino's: langs de Costa da Morte. Langs mijn ene kant zag ik de grillige rotskust en langs de andere kant de bergen; de ene maal helemaal in 't geel van de brem die bloeit, de andere keer rotsmassa.
'k Zag heel lang Finisterre langs de andere kant liggen. Wat een panorama! En 'k had nog geluk ook: 'k had de wind in de rug en weinig verkeer. Wat moet je meer hebben?
In Muros heb ik een hotelletje gezocht, want hier zijn geen albergues.
Morgen moet ik landinwaarts en dat zal weer klimmen geblazen worden.
Morgen moet ik landinwaarts en dat zal weer klimmen geblazen worden.
Groetjes van een peregrino die iedere dag, een dag dichter bij thuiskomst is.
Ciao
Kilometers: 97
Hoogtemeters: 1346
 |
| Het gebergte langs Costa da Morte |
 |
| Muros |
 |
| Muxia |
 |
| Costa da Morte |
 |
| Costa da Morte |
 |
| Een kerkje op de rotsen aan zee, Muxia |
 |
| Muros |
 |
| Zonsondergang in Finisterre |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten