Dag 17: Muros - Santiago de Compostela

e-mail Jan, 17.43 uur

Dit is het laatste relaas van mijn camino. Die beslissing had ik donderdag al genomen.

Vanmorgen verliet ik Muros om 8 uur en reed ik nog 25 km langs die grillige, maar mooie kust.
Toen ik om 9 uur Esteiro binnenreed, speelde de beiaard een Ave Maria lied en het deed me iets. Aangekomen in Noia, hield ik een koffiepauze om daarna een klim aan te vatten die een uur zou duren.
Die klim was niks, maar die afdaling in van zweet doordrongen kledij, voelde enorm koud aan. Gelukkig was het warmer in het dal en zo kon ik na een laatste klimmetje mijn camino afronden op het plein. Daar had ik nog een aangename babbel met Limburgers en een Hollander. Ze hadden het allemaal over het slechte weer onderweg en in het thuisland. Ook hier is het weer maar zo en zo.

Zo, 't was deze maal een kortere, maar wel een eenzamere en zwaardere camino. Maar terwijl je bezig bent en je afvraagt "Waarom afzien?" ben je alweer plannen aan 't maken. Om het in advocatentaal te zeggen: er staan al dromen op de rol.

Straks lever ik mijn fiets af. Morgen ga ik kijken hoe ik woensdag een bus kan nemen naar Porto, om vandaar het vliegtuig te nemen naar Lille. Donderdag vlieg ik dan huiswaarts.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij, op eender welke manier, geholpen of gesteund heeft om dit tot een goed eind te brengen.

p.s. Donderdag vanaf de vooravond, ben ik weer voor iedereen ter beschikking voor een babbel en een drankje

kilometers: 65

hoogtemeters: 957

Peregrino drank

Sfeerbeeld van de laatste albergue

Muros 's morgens

2de aankomst Santiago

Dag 16: Finisterre - Muxia - Cee - Muros

e-mail Jan, 17.48 uur

Op aanraden van Andre (de camino specialist), wou ik eens de zonsondergang meemaken op het einde van de wereld. Na twee uur wachten - in 't begin was het nog aangenaam warm - begon het toch frisjes te worden. Jan zat daar in zijn short en T-shirt, terwijl de andere mensen winterse kledij aanhadden. Maar ik had nog m'n fleece mee om met de fiets de afdaling van 4 km te doen.

Op het laatste moment, toen de zon in de zee moest verdwijnen, kwam er een sliert wolken voorbij en verdween de zon daar stilletjes achter. Ik was een beetje ontgoocheld, maar na het bekijken van de foto's was ik toch tevreden.
Na de ijskoude afdaling, ben ik nog een frisse pint gaan drinken, kwestie van mij op te warmen en een beetje naar de finale te kijken. Aangekomen in de slaapzaal, bleek ik de eerste te zijn en toen begreep ik: voor velen was het einde van hun camino.

Deze morgen, na het ontbijt, ben ik vertrokken. Langs de ene kant zag ik mooie zon, langs de andere kant zaten de bergen in de regenwolken.
De bedoeling was naar Muxia - het andere einde van de wereld - te fietsen, maar niet langs de grote wegen, wel langs binnenwegen. Ik had geen kaart bij en die rit stond niet op de gps. Als ik niet meer zeker was van de weg, hield ik een auto tegen en vroeg in English of français de weg. Maar dat lukte geen van beide. Dan maar in 't Spaans ...

Het voordeel van die binnenwegen: het is rustig en je rijdt door kleine dorpjes; het nadeel: de wegen zijn veel steiler. Op een bepaald ogenblik begon ik aan een klimmetje van tussen 15 en 21%.

Hoe meer ik Muxia naderde hoe kouder de wind en hoe zwarter de lucht werd. In Muxia nam ik enkele foto's, at een stukje en trok mijn winterkleren aan om naar Cee te fietsen. Ik hoopte dat het niet zou regenen, zoals twee jaar geleden.

In Cee aangekomen, zag ik dat de zon hier en daar een gaatje begon te vinden en na een klim mocht ik al kleren uitspelen, het werd warmer.

Daarna begon ik aan één van de mooiste ritten op al mijn camino's: langs de Costa da Morte. Langs mijn ene kant zag ik de grillige rotskust en langs de andere kant de bergen; de ene maal helemaal in 't geel van de brem die bloeit, de andere keer rotsmassa.

'k Zag heel lang Finisterre langs de andere kant liggen. Wat een panorama! En 'k had nog geluk ook: 'k had de wind in de rug en weinig verkeer. Wat moet je meer hebben?

In Muros heb ik een hotelletje gezocht, want hier zijn geen albergues.
Morgen moet ik landinwaarts en dat zal weer klimmen geblazen worden.

Groetjes van een peregrino die iedere dag, een dag dichter bij thuiskomst is.
Ciao

Kilometers: 97

Hoogtemeters: 1346

Het gebergte langs Costa da Morte

Muros

Muxia

Costa da Morte

Costa da Morte

Een kerkje op de rotsen aan zee,  Muxia

Muros

Zonsondergang in Finisterre

Dag 15: Santiago de Compostela - Finisterre

e-mail Jan, 16.41 uur

Ja, ik ben voor de tweede keer naar 't einde van de wereld gereden.

Gisteren maakte ik van de rustdag gebruik om twee keer spaghetti te eten.
Na mijn laatste maal, ging ik terug naar de albergue, waar het gezellig warm was: ze hadden  de cassette aangemaakt (met hout uiteraard).
Dan ben ik in m'n nestje gekropen en we werden in slaap gewiegd met zachte rustgevende muziek. 
Zelfs aan de ontbijttafel deze morgen, was het rustig. Er zaten dan ook veel vermoeide peregrinos tussen. Er was zelfs een Duitser bij die de Camino Frances (800 km) had gewandeld in 22 dagen. Hij zei dat zijn voeten kapot waren.

Dan heb ik mijn ros van stal gehaald en toen we vertrokken uit het stille Santiago was het frisjes (13 graden). Het was natuurlijk onmiddellijk dalen en dat - voor de dames - met vers gewassen kledij ('t is al de tweede maal: sterk hé!).

Wat het weer betreft: het was zonnig, maar met veel wolken en opnieuw die frisse wind uit het oosten. Ik vreesde een beetje voor regen.
Gallicië is groen, maar dat komt ook door de vele regen. De boeren waren druk bezig hun gemaaid gras binnen te halen.
Deze namiddag werd het warmer en op een bepaald ogenblik had ik de wind in de rug. Wat was dat een zalig gevoel. Dat was lang geleden. Helaas heeft het ook niet lang geduurd.
De route kronkelde zich door de heuvels en op een gegeven moment reed ik tussen een haag van windmolens.

Bij het naderen van Cee, zag ik vanuit de hoogte de baai en de Atlantische Oceaan glinsteren.
Voor wie zou denken dat 't plat is als je de zee nadert: nee hoor! Hier begon het serieus omhoog te gaan tot aan de vuurtoren op het einde van de wereld.
Daar aangekomen, was het toch even genieten van het uitzicht en de stilte die daar heerst. Als je daar staat, besef je ook hoe klein we zijn.
Nog iets anders: na de doortocht langs kurk- en olijfbomen, werd vandaag - na het raadplegen van twee specialisten (Marc en Reynald) - mijn vermoeden bevestigd dat hier veel eucalyptusbomen staan.

Voila, dat was het weer voor vandaag. Morgen staat er een nieuwe rit op het programma. Waarheen? Dat is voor morgen in de late namiddag.

Ciao

Kilometers: 96
Hoogtemeters: 1245

Nog 1 km tot het einde van de wereld

Finisterre

Het einde van de wereld

Dag 14: Santiago de Compostela

Hallo

Ik zal maar de stilte doorbreken, want het einde van de dag nadert en mijn beloften heb ik uitgevoerd.
Vannacht heb ik enorm liggen woelen in mijn bed. Dat was nochtans kraaknet en het was stil, maar ... Misschien lag ik te veel te denken aan wat gaat volgen.
Ik ben toch lang blijven liggen. Na het pakte ik alles in en ging mij een goeie 200 m verder installeren, weerom voor één nacht. Want morgen neem ik mijn stalen rost ter hand en vetrek ik. Waar naartoe? Aan jullie om maar eens uit te maken waar ik heen rijd.

Ik slenterde een beetje rond en liep twee mannen uit Oostende tegen het lijf. Ze waren met de fiets en hadden veel slecht weer gehad, maar de moed zat erin en nadat ze hun fiets gestald hadden, gingen ze zoeken hoe ze naar huis konden gaan. Maar er was geen druk, ze hadden tijd.
Ach ja, ik zit opnieuw in de bibliotheek (zoals gisteren dus) en er zit hier constant een twintigtal mensen aan de pc's.
Onderweg naar hier, heb ik deelgenomen aan een enquête in verband met het toerisme in Galicië. Die student vroeg mijn leeftijd en ik heb hem laten schatten. Ik ben blij dat ik niet zo jong ben als hij dacht, anders moest ik nog enkele jaren werken.
Intussen blijft mijn vriend Pino me constant bestoken met vragen over het weer. Hij start volgend maand immers te voet in Porto en zo weet ik ook dat de Giro is stilgelegd vanwege de sneeuw.
Wat het weer hier betreft: het is zeer aangenaam uit de wind - die blijft maar hardnekkig blazen - en zolang het droog blijft ben ik al heel tevreden. Het is 20 tot 25 graden.
Nog een randgebeuren hier op het plein: plots werd een groot deel van het plein afgezet om een filmopname te maken van een wielerwedstrijd. Zo, dat heb ik dan ook maar eens meegenomen.
Als de techniek meezit, zal ik enkele sfeerbeelden van Santiago doorsturen.

Ik zeg U tot morgenavond, maar waar en wanneer dat zal zijn, weet ik niet.

Ciao

Kilometers: 0

Tevreden peregrinos

Peregrinos die wachten op hun camino

Eén drinken onder de torens

Een peregrino die calorieën tot zich neemt

Vermoeide peregrinos

Dag 13: Redondela - Santiago de Compostela

e-mail Jan, 18.25 uur

Hallo

Na een goeie nachtrust (dank ook aan mijn twee kamergenoten, waarvan ik niet weet welke taal ze spreken), was het 7.30 uur toen ik mij begon klaar te maken.

Nog vlug een goed ontbijt in een bakkerij en dan maar trappen richting Santiago. Ik volgde eerst de nationale, maar dat was maar voor 20 km. Daarna ging ik richting binnenland gaan.
Plots wees de gps mij de weg die de voetgangers nemen. Ik volgde die tot ik links moest inslaan en plots voor een muur stond. Terugkeren was de enige optie, want met de fiets was het niet te doen.
Terug op de nationale kwam ik de twee Hollandse dames tegen waarmee ik in de albergue enkele woorden had gewisseld. Toen ze me zagen hadden ze binnenpretjes, want zij gingen even vlug als ik met de fiets. Natuurlijk waren ze eerder vertrokken! We hebben nog een paar foto's genomen en met de glimlach riep ik hen toe: "Tot vanavond in Santiago!"
Langs de nationale heb ik nog de prachtige baai van Pontevedra kunnen aanschouwen en daarna moest ik naar rechts. Maar voor ik het wist, begon de klim. Dat bleef maar duren, vooral met die scherpe, frisse, felle wind pal op kop. Anderhalf uur heb ik geklommen en er was geen kat te zien, wel een loslopend paard. Dat moest wel de laatste beproeving zijn van Sint-Jakob, vooraleer ik Santiago mocht binnenrijden.
Na de ijskoude afdaling hield ik halt in een glazen bushokje om te eten, me op te warmen en even de kaart te bekijken, want enkele km verder kon ik terug op de nationale rijden. Maar die is zo druk, dat het beter is hem te mijden. De nationale zijn niet zo stijl. Zou dat komen omdat de auto's zo'n inspanning als die van een fietser niet aankunnen?
Achteraf bekeken was ik dolgelukkig dat ik de gewone weg verder heb gevolgd, want het was er rustig en ook niet meer zo zwaar. Intussen was het ook al twintig graden geworden.
Op een goeie 20 km van het einde, kwam er plots een sportbestuurder (een wielertoerist) naast mij rijden. Hij sprak me moed in en gaf mij ook de laatste praktische gegevens, want op een bepaald ogenblik moest hij rechts en ik rechtdoor.
Op 15 km heb ik nog eens halt gehouden om een cola te drinken. Van de waardin kreeg ik een schaaltje met een stukje brood en vier sneetjes kaas en het smaakte me. Sinds ik in Spanje ben aangekomen, krijg ik iedere keer als ik iets drink een schaaltje met iets om te eten (olijven, spaghetti krulletjes, brokjes kaas ...). Dat is iets anders dan die nootjes bij ons! 'k Ben bijna zeker: ze zouden dat bij ons moeten doen, dan komen we gegarandeerd altijd te laat thuis!
Ja, 15 km, we zouden dat in geen tijd afhaspelen, maar ik heb er uiteindelijk bijna anderhalf uur over gedaan. Het ging gestaag omhoog en die wind bleef maar blazen.

Ik kwam om 15.45 uur aan en heb mij even neergelegd, niet van moeheid, maar vooral om het niet koud te krijgen.
Ik ben dan op zoek gegaan naar een slaapplaats, maar de twee plaatsen die ik hier al eerder aandeed, waren volzet. Gelukkig heb ik een slaapplaats gevonden voor deze nacht en voor morgen is het ook al in orde.
Morgen neem ik een stille dag en zal ik doen wat sommigen mij gevraagd hebben.
Wat ik zaterdag zal uitvoeren, weet ik nog niet. Maar ik kom naar huis en je mag jou keuze maken uit:

1) te land,
2) te water of
3) in de lucht.

Maar wanneer staat ook nog niet vast. Ik heb nog tijd om na te denken.

Intussen ben ik ook mijnen compostela gaan afhalen. Er was een beetje discussie omdat ik te weinig stempels had. Eigenlijk moest ik er twee per dag hebben.

Ciao

Kilometers: 86
Hoogtemeters: 1336

Faro - Santiago: 928 km

De baai van Pontevedra

Een van de hollandse peregrino's

Hem zelve voor de kathedraal.

Binnen in de kathedraal

Dag 12: Ponte de Lima - Redondela

e-mail Jan, 17.42 uur

Voor de verandering zit ik vandaag op het internet in de bibliotheek. Hier kan dat allemaal gratis.

Gisteren na 16 uur, toen de albergue openging, kregen we elk ons bed toegewezen. Maar mijn paard moest tot 18 uur op straat blijven staan. Die vent gaf een hele hoop uitleg, maar het trok nergens op.
In de slaapplaats was er een inval door de Duitsers gebeurd: je hoorde niets anders dan Duits. De twee Deense dames naast mij, wisten mij te vertellen dat het al gans de camino zo was. Ze vonden het niet prettig, daar die Duitsers geen contact zochten.

Natuurlijk was het vroeg dag met die wandelaars en zo zat ik al voor 8 uur op de fiets. Ponte de Lima ligt aan de rivier de Lima. Dat betekent: klimmen om uit het dal te komen. Ja, het was een klimmetje van zo'n 8 km. Maar tot mijn grote verbazing zag ik op een bepaald ogenblik niets anders dan 'schorrekappers' bedrijven. Ik dacht onmiddellijk aan Guido en zonen: waarom hier geen bedrijf opstarten? Het is in open lucht en je kan de blokken zomaar uit de rotswand kappen.
Tijdens de afdaling kwam ik een soortgenoot tegen. We hielden halt en begonnen onze verhalen te vertellen. Soms zeggen ze: "Jan is nen raren," maar deze man was nen hele special'n. Hij noemde zich Frank en kwam uit Duitsland. En nu moet je luisteren wat voor camino hij aan 't doen was: vertrokken uit Rome via Assisie, Sienna, Lucca, Genua, Monaco, Perpignan, Barcelona en Valencia naar Sevilla, dan de Route de la Plata naar Santiago en nu op weg naar Fatima. Hij was al twee maanden onderweg en vond dat het genoeg was.
Ja, ik moest verder en de streek was nog altijd even schoon. Vooral de flanken van de bergen werden mooi gekleurd door de gele struiken tussen dat frisse groen. In een dorp zaten er Franssprekende peregrinos: remmen dicht en weer een babbeltje.
Om 11.45  uur Portugese tijd, was ik aan de spaanse grens. Toen ik mijn rechtervoet een stap vooruit zette, was het onmiddellijk 12.45 uur. En ik die gedacht had rond 12 uur halt te houden om te eten! 12 uur bestond niet vandaag ...
Intussen besefte ik ook dat ik één uur minder had om hetzelfde te doen als andere dagen. Om dan nog maar te zwijgen over ons bioritme. Ik hoor ze nog zeggen: "Probeer regelmatig en op de juiste tijdstippen te eten en te drinken en natuurlijk te slapen."
Rond 15.30 uur kwam ik aan in Redondela. Ik reed door naar de albergue communal, maar daar kreeg ik  te horen dat ik maar later zeker kon zijn van mijn plaats, daar de voetgangers voorrang hadden. Toen ik antwoordde: "Wat dan met die zogezegde peregrinos die met de bus of met de auto komen?" en dat vriendelijk madamke gaf me gelijk. "Maar het reglement schrijft voor dat ..."
Dan ben ik maar naar een privé albergue geweest. Die is ietsje duurder. De deur stond open den de hospitaleros was niet aanwezig. Ik heb een bed uitgekozen, heb me gewassen en ging een fris pintje drinken. Want de dokter zei dat daar veel calorieën inzitten en eentje kan geen kwaad.

De rit verliep goed tot de laatste 15 km, want toen reed ik in een dal met de wind pal op kop. Morgen staat er nog ongeveer 80 km op het programma en dan is mijn doel bereikt.
'k Hoor jullie al vragen: "En wat dan?" Eén ding ben ik zeker: ik kom naar huis.
 
Voor de statistieken: ik heb Portugal doorkruist en daarvoor had ik 809 km nodig.
De rit van vandaag was 80 km lang met 1093 hoogtemeters.
En ja, het weer blijft hier echt zomers.

Ciao

Kilometers: 80
Hoogtemeters: 1093

Redondela

Ponte de Lima – Redondela

Dag 11: Porto - Ponte de Lima

sms Jan, 16.50 uur

Gisterenavond kon ik voor de eerste keer spaghetti eten. Heerlijk zeg!
Ik heb een beetje gewandeld langs de Douro en dan het nestje in. Mijn kamergenoot kwam heel wat later binnen, maar was heel stil. Tot hij op zijn bed lag ... Maar mijn materiaal lag klaar en het hielp.
Deze morgen was het mijn beurt om stilletjes pak en zak te maken en dat lukte wonderwel.

Na het ontbijt ben ik, rond 8 uur, vertrokken. Maar wat een heksenketel om uit Porto weg te komen!
Vooreerst wees de thermometer 19 graden aan, maar dat kwam door de uitlaatgassen.
7 km en veel kamikazewerk waren nodig om uit de eerste drukte te raken. Daarna nog 10 km op de national.
Dan begon één van de mooiste ritten door een golvend landschap met mooie heuvels en prachtige dorpjes. Alles was hier veel netter dan elders. Waarschijnlijk is dit één van de betere streken in Portugal.
Het viel me op dat mensen hier veel druivelaars planten als pergola, zelfs in de tuinen.
In de loop van de namiddag steeg het kwik naar 26 graden en er was maar weinig wind. Daarom besloot ik een ritje van 100 km te maken tot ik aankwam in Ponte de Lima, een prachtig stadje aan een rivier.
Daar hier een albergue is, besloot ik hier na 85 km halt te houden. Ik moet nu nog twee uur wachten tot 17 uur voor de deuren open gaan.
Vandaag heb ik ook een prachtige vogel gezien: de hop. Ik heb ook de eerste peregrino's te voet gezien.

Groetjes

Kilometers: 85
Hoogtemeters: 875

Mijn slaapplaats in Ponte de Lima

Porto – Ponte de Lima

Dag 10: Sever do Vouga - Porto

e-mail Jan, 18.37 u.

Gisterenavond ben ik teruggeweest naar die 'pandeira' om een lekkere spaghetti te eten. Maar daar aangekomen, bleek er geen spaghetti te krijgen. Dan ben ik maar, zoals verleden jaar, van bar naar bar geweest. Niet om internet te vragen, wel voor een maaltijd. Tot ik op het einde van het dorp, achterin een zaal in een café, iets kon iets krijgen. Kiezen moest niet: 't was te nemen of te laten. Het was - heel gewoon - een biefstuk met patatten, sla en een portie rijst. Er zaten nog tien mannen te eten, terwijl ze naar de match van FC Porto zaten te kijken. Als ze wonnen, waren ze kampioen.

Nadien ging ik terug naar het hotel. Ik keek een beetje voetbal terwijl de zon in de kamer scheen.

Rond 23 uur werd ik wakker doordat het alarm buiten plots aansloeg. Verder was de nacht rustig.

Vanmorgen kreeg ik een lekker ontbijt, maar het dessert was nog beter: de eerste 2 km ging in stijgende lijn en de stijgingsgraad was constant tussen 6 en 12 %. 
Ach, 'k zou het nog vergeten: de hemel was blauw, maar 't was wel frisjes.
De rit van vandaag heb ik door de gps laten bepalen. Zo kwam ik op 60 km i.p.v 95 volgens de uitgestippelde rit. Maar die laatste ging door een mooi gebied. Dat wil zeggen: veel klimmen en dalen, dus de keuze was vlug gemaakt.
MAAR  na die 2 km sloeg ik te vroeg af. Geen paniek: de afdaling liep evenwijdig met die van de gps en 'k zou dat wel oplossen. Bij ons zeggen ze soms: "Hij is 't bos in," maar Jan was letterlijk en figuurlijk bos in. Ik fietste door kleine bergdorpjes, links en rechts omhoog en omlaag. Het waren dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan. Tot ik plots van de fiets moest, ik kon niet meer. De gps gaf 23% stijging aan. 't Probleem was: ik moest niet alleen te voet gaan, maar ik moest ook nog die 40 km omhoogduwen. Plots herkende ik een hooiopper en zo wist ik dat ik rondjes draaide. Voor de zekerheid vroeg ik de weg eens goed. Ik moest nog 2 km stijgen om op de juiste route te komen en ... ik kwam uit waar ik had afgeslagen!
Nu had ik al 17 km gereden en was nog maar 2 km ver! Intussen waren dat al 600 hoogtemeters. Ik moet het je niet zeggen: de moed zonk in mijn sandalen, nee, mijn kuiten zakten in mijn sandalen. De rest van de dag heb ik dan heel rustig de gps gevolgd en ze leidde mij door kleine dorpjes waar ze nog de was doen in een dorpswasplaats.

In Porto aangekomen, moest ik aan de andere kant van de Douro zijn, maar ik stond op de brug waar alleen de metro en de voetgangers over mochten. 'k zag er enen fietsen en dat heb ik dan ook maar gedaan, op de bedding van de metro.
Ik nam een paar foto's van de kathedraal en haalde een stempel. Dan fietste ik tussen het verkeer door naar beneden. Langs de oever reed ik nog 4 km op de bedding van de tram gereden. Daarna vroeg ik aan twee flikken de weg naar de pousada de juventude, maar die konden geen Engels of Frans. Een Portugese schoonheid zou tolk spelen. Gelukkig snap ik een beetje Portugees, want ze zei 'right' i.p.v. 'left'. Ik zou dus in de Douro beland zijn.

Aangekomen, schreef ik me in en werd ik een kamer toegewezen. Mijn buren zijn zwart en mijn kamergenoot is een Brit.
Vanuit de refter heb je een prachtig zicht op de monding van de Douro in de Atlantische oceaan. 
Ik ben nu op den camino. Morgen zien we wel wat er van wordt, maar de moeheid is in ieder geval al verdwenen door het goeie gevoel hier.

Ciao

Kilometers: 77
Hoogtemeters: 1202

Hooiopper

Douro in Porto

Zicht vanuit de eetzaal

Server do Vouga – Porto

Dag 9: Coimbra - Sever do Vouga

e-mail Jan, 18.59 uur

Gisteren na mijn correspondentiewerk gingen we (Therese do Barcelona en ik) samen iets drinken.
Wat me het meest opviel was dat ze vertelde dat ze enige tijd geleden een tumor liet weghalen en dat ze van de ene dokter groen licht kreeg om de camino te doen, maar van de andere niet. Daarop antwoordde ze: "Als ik toch moet sterven, liever op de camino dan in een ziekenhuisbed," en daarmee was ik het volledig eens.
Daarna wensten we elkaar een goeie nacht en we spraken de volgende dag om 7 uur af voor het ontbijt.
Tijdens het gesprek vroeg ze mij ook of ik leraar was geweest. Ze had dat gezien aan mijn notities en voorbereidingen. Die opmerking verbaasde me, want zij is de eerste die dat tegen mij zegt.

Om 7 uur stipt was ik beneden. Toen ik de eetzaal binnenging, lag er links een man op de grond te slapen. Geen probleem, het was de nachtdienst. Hij vertelde in geuren en kleuren dat Therese do Barcelona vertrokken was. Natuurlijk was ik een beetje ontgoocheld, maar ze had me nog gezegd: "Als ik wakker ben, vertrek ik."
Dan nam ik mijn ontbijt maar alleen. Het was oud brood. Dat wisten we op voorhand, want het  vers brood arriveerde maar om 8 uur.
Ik heb me dan klaargemaakt en kroop de fiets op.

Zo'n grote stad (universiteitsstad) binnenfietsen, dat gaat nog, maar eruit raken, dat is een ander paar mouwen. Plots stond ik voor een verkeersteken, waar op stond dat o.a. fietser en paard en kar niet door mochten. Wat nu? Ik sprak mijn gps aan, gaf een klein dorpje vlakbij in en weg ik.
Maar na een paar keer, was ik dat moe en gaf de eerstvolgende stad in: Agueda, zo'n 40 km verder - dat zei de gps gisterenavond. Na een uurtje was het nog altijd 37 km. Ik begon natuurlijk te morren, maar na een tijdje had ik het door: als je een stad ingeeft, rekent ze dat uit in vogelvlucht en duw je op navigeren, dan krijg je de werkelijke afstand.
Zo wist ik onmiddellijk dat het een lange rit zou worden. Maar parcourskennis heb ik niet. Het was een rit met prachtige uitzichten en dat kan alleen maar als het op en neer gaat. Soms moest ik tot 500 m klimmen, daarna dalen naar een rivier en zo proberen opnieuw uit dit dal te klimmen.
Na 85 km kwam ik een klein hotelletje tegen en besloot halt te houden. Ik trok aan de deur: gesloten. Maar op het briefje aan de deur stond geschreven dat ik mij naar het restaurant ernaast moest begeven. Dat kwam in orde.

Maar morgen start ik direct met een beklimming: ergens stond een bordje met 13%. De kans is groot dat morgen Porto het einddoel wordt en vanaf daar zijn er meer albergues.

Wat het weer betreft: om 15 uur was het 16 graden en onderweg was er een enkele fikse bui. Het was bewolkt met zon en ik had nog altijd die felle wind in het nadeel.

Therese deed ook haar beklag dat er nergens pasta te krijgen is in Portugal en wij hebben dat nochtans eens nodig. Maar tot mijn grote verbazing zag ik deze namiddag, in een koffiehuis hier in 't dorp, dat ze pasta hadden. Ik ga eens kijken of ze nog open zijn!

Zo, dat was het bijzonderste nieuws voor vandaag. Morgen weer meer nieuws!

Ik groet U allen uit het frisse Portugal. Ciao!
Jan

kilometers: 85
hoogtemeters: 1102 

Server do Vouga

Dag 8: Figueiro dos Vinhos - Coimbra

e-mail Jan, 19.48 uur

Zoals je ziet, heb ik een andere route genomen.
Deze morgen - na beraadslaging met de heer en dame des huizes - heb ik besloten de klim te mijden. Vooral omwille van de kou en de regen, want het is hier heel frisjes. Om maar te zeggen: toen ik hier aankwam deze namiddag, was het maar 13 graden.
Van die nieuwe route had ik geen papieren, maar die mensen hebben de dorpjes mooi op een blaadje genoteerd voor mij.

Na bang afwachten deze nacht - want het donderde en waaide heel hard - ben ik toch maar vertrokken onder dreigende wolken, maar ik heb voor  geen enkele bui moeten schuilen. 

Alles ging goed. Ik reed ook door een prachtige streek: de uitloper van een van de Serra, met prachtige landschappen. Maar tot mijn grote verbazing zag ik in dit landschap hele bossen zwart geblakerd door het vuur. En wat eigenaardig was: uit de dode stammen groeien onderaan scheuten en het worden struiken.

Toen ik Coimbra binnen reed, begon het plots te regenen. Er waren zelfs hagelstenen bij! Gelukkig was ik juist bij een bushokje. Intussen had ik de tijd om het adres van Pousada de Juventude in te tikken. En - amaai - wat een steile straten hier!  In bepaalde straten was de stijgingsgraad tussen 10 en 15 procent.
Ik kwam ietsje te vroeg aan in de Pousade, maar er stonden al  twee jonge gasten te wachten en direct daarna kwam er een dame-peregrino bij. Zij had  twee nationaliteiten: de Spaanse en de Franse. Toen het mijn beurt was, kreeg ik een kamer voor mij alleen aangeboden. Het was de laatste en de dame was een beetje teleurgesteld. Ik stond onmiddellijk mijn kamer af en nu slaap ik in een kamer van vier, waar ik tot nog toe alleen ben.
Ondertussen heb ik al een goed klapke gedaan met die dame (Therese). En wat voor mij vooral van belang was: ze had de route mee voor morgen, waarvan ik zelf niks bij heb.
Morgen zal ik mijn gps zwaar op de proef stellen en zien wat ze ervan terecht zal brengen. Porto komt heel dichtbij: misschien nog twee dagen fietsen. 
Die dame doet de camino te voet en vertrok vanuit Lisboa. Ze is al aan haar zevende tocht bezig. Straks zal ik nog meer nieuw vernemen over haar andere camino's, want ze wil me trakteren omdat ik de eenpersoonskamer afstond.

Ja, ik zou nog vergeten vertellen over de rest van mijn route. Na het mooie landschap, werd ik plots wakker geschud door het verwaarloosde van de streek die ik daarna door moest. Het was een beetje armetierig.

Sinds we gedachten kunnen uitwisselen, voel ik mij opnieuw een echte peregrino.

Ik zal maar stoppen, want die dame staat hier ongeduldig te wachten en ik heb niet méér nieuws. Morgen zal er wel weer nieuws zijn.
 
Groetjes van een terug opgewekte peregrino 
 
kilometers: 70
hoogtemeters: 681

Figueiro dos Vinhos – Coimbra